Pra jepe besën për vdekje

E hëne 05 maj 2008

Shkruar nga: Ebu Xhendel El-Azdi

Ishte viti i 6 i hixhretit, në muajin Dhul-Kideh - Pejgamberi (paqja dhe shpëtimi i Allahut qoftë mbi te) dhe shokët e tij (Allahu qoftë i kënaqur me ta) ishin nisur drejt Mekës, për ta kryer Umren - dhe me të ishin 1500 Sahab, siç transmetohet prej el-Buhariut dhe Muslimit prej Xhabirit (Allahu qoftë i kënaqur me te); dhe gjithashtu transmetohet prej tyre në autoritetin e tij, "...ata ishin 1400..." Dhe gjithashtu është transmetuar prej atyre dyve prej Abdullah in Abi Aufa (Allahu qoftë i kënaqur me te), "... ne ishim 1300..."

Katode thotë, "E pyeta Said in Musekbin: Sa ishin prej tyre që dëshmuan për Bejah Er-Riduan (Zotimi i besnikërisë kënaqësi [të Allahut] )?" Ai u përgjigj, "1500." Pra unë i thash atij se Xhabir in Abdilahi ka thënë se ishin 1400 kështu që ai u përgjigj, "Allahu e mëshiroftë! Ai e ka pas gabim atëherë! Ai vete me ka thënë mua se kishin qenë 1500."

Ibn el-Kajimi (Allahu e mëshiroftë) ka thënë: "Të dy transmetimet janë vërtetësish të transmetuara prej Xhabirit."

Pejgamberi (paqja dhe shpëtimi i Allahut qoftë mbi te) e dërgoi një burrë prej fisit Huzah që të gjurmojë dhe ti raportoj atij në lidhje me Kurejshitët. Pra përgjuesi u kthye, dhe e informoi Pejgamberin (paqja dhe shpëtimi i Allahut qoftë mbi te) se Kurejshitët i kishin mbledhur banorët e rrethinës së Mekës kundër tij, dhe kishin formuar një pakt për ta luftuar atë dhe shokët e tij nëse ai vazhdon me qëllim që të hyj në Meke për ta vizituar Qaben. Pra i Dërguari i Allahut (paqja dhe shpëtimi i Allahut qoftë mbi te) u konsultua me shokët e tij duke ju thënë: "Më këshilloni!A mendoni ti qëllojmë bijtë e atyre të cilët i ndihmuan ata (armiqtë), pra ti mbysim ata; e nëse qëndrojnë atëherë le të qëndrojnë sikurse ata që i janë mbytur familjet e tyre, dhe pasuria ti jetë zënë dhe nëse nuk vijnë atëherë do të jetë qafa, që Allahu e ka këput? Apo a e shihni ju duhet të udhëtojmë tek Shtëpia (Qabja) dhe pastaj kushdo që na pengon prej saj, ta luftojmë atë?"[1]

Pra Ebu Bekri (Allahu qoftë i kënaqur me te) tha: Allahu dhe i Dërguari i Tij e din më së miri! Ne vetëm kemi ardhur që ta kryejmë Umren, dhe ne nuk kemi ardhur që ta luftojmë ndokënd. Por çdonjëri i cili qëndron ndërmjet neve dhe Shtëpisë (Qabesë), atëherë ne do ta luftojmë atë." Kështu që i Dërguari i Allahut (paqja dhe shpëtimi i Allahut qoftë mbi te) ia ktheu, "Atëherë relaksohu."

Pra kur Pejgamberi (dhe shokët) iu afruan Mekës, dhe kurejshitët u alarmuan me ardhjen e tyre - i Dërguari i Allahut (paqja dhe shpëtimi i Allahut qoftë mbi te) vendosi që ta dërgoj njërin prej shokëve të tij. Kështu që ai e thirri Omer in el-Hatabin, që ta dërgoj tek ata. Pra ai i tha, "O i Dërguari i Allahut! Unë nuk kam dikë prej Benu Kab i cili do te hidhërohet për mua nëse ata më torturojnë. Pra dërgo Uthman in Afanin, se në të vërtet ai i ka të afërmit atje dhe ai ka mundësi ta përcjell atë që ti e dëshiron."

Pra i Dërguari i Allahut (paqja dhe shpëtimi i Allahut qoftë mbi te) e thirri Uthmanin, dhe e dërgoi tek kurejshit, dhe e urdhëroi, "Bëja me dije atyre se ne nuk kemi ardhur për të luftuar; ne vetëm kemi ardhur që ta kryejmë Umren. Dhe thirri ata në islam." Dhe ai e urdhëroi që të shkoj tek besimtarët dhe besimtaret në Meke, dhe të ju jap lajm të gëzueshëm për fitore, dhe tua bëjë me dije atyre se Allahu (Më i Larti) do ta bëjë fenë e Tij të dukshme, sa që askush nuk do të ketë nevojë që ta fsheh imanin e tij.

Pra Uthmani shkoi, dhe arriti tek kurejshët. Ata e pyetën, "Çka dëshiron?" Ai ua ktheu, "I Dërguari i Allahut më ka dërguar që të ju thërras tek Allahu dhe tek islami; dhe që të ua bëjë me dije se ne nuk kemi ardhur të luftojmë, ne vetëm kemi ardhur që ta kryejmë Umren." Kështu që ata iu përgjigjen, "Ne kemi dëgjuar se çka ke pas për të thënë - pra përmbushi nevojat tuaja." Pra Uba-n ibn Sa'i-d ibn Al-'A-s u ngrit dhe i dha mirëseardhje dhe e shaloj kalin e tij dhe e vendosi Uthmanin në kali dhe e drejtoi atë, dhe Uban e pasoj atë derisa e arriti Meken. Pastaj myslimanët para Uthmanit u kthyen mbrapa, dhe thanë, "Uthmani shkoj te Qabja para neve, dhe ai më vetëm se e ka bërë Tuafin rreth saj!" Por i Dërguari i Allahut iu përgjigj, "Unë nuk mendoj se ai do ta bëjë Tauafin rreth Shtëpisë (Qabesë) derisa ne gjendemi nën rrethim." Kështu që ata pyetën, "O i Dërguari i Allahut! Çka do ta pengoj atë prej saj, kur ai është liruar!?" pra i Dërguari (paqja dhe shpëtimi i Allahut qoftë mbi te) iu përgjigj, "Kjo është çka unë mendoj për të - se ai nuk do ta bëjë Tauafin rreth Qabesë derisa ta bëjmë atë së bashku."

Pra muslimanët u përzien me mushrikët gjatë përgatitjes së marrëveshjes, dhe një burrë prej njërës prej 2 palëve e goditi një njeri prej palës tjetër dhe beteja shpërthej, dhe i shkëmbyen disa shigjeta dhe gurë. Pra pastaj që të 2 palët thirrën (për ndalje), dhe çdonjëri prej secilës palë e siguroj çdonjërin prej palës së tyre. Dhe (një thashë e thëne)i arriti te i Dërguarit i Allahut (paqja dhe shpëtimi i Allahut qoftë mbi te) se ambasadori i tij Uthmani është vrarë. Pra i Dërguari tha, "Ne nuk do të largohemi derisa të ju japim fund këtyre njerëzve," dhe ai vendosi për të luftuar, dhe thirri për Zotim të Besnikërisë (Bejah), dhe muslimanët u ngutën tek i Dërguari (paqja dhe shpëtimi i Allahut qoftë mbi te) derisa ai ishte nën një pemë, dhe ia dhanë atij Zotimin e Besnikërisë se nuk do të ikin (prej betejës) - dhe në një transmetim, ata u Zotuan për vdekje. Pra i Dërguari i Allahut (paqja dhe shpëtimi i Allahut qoftë mbi te), e vendosi dorën e tij, dhe tha: "Kjo është për Uthmanin." [2]

Dhe Omeri (Allahu qoftë i kënaqur me te) e kapi dorën e të Dërguarit të Allahut (paqja dhe shpëtimi i Allahut qoftë mbi te) për Zotim, nën pemën, dhe te gjithë muslimanët u zotuan për besnikëri, me përjashtim të Ebu - Sinan El-Esedi (Allahu qoftë i kënaqur me te). Dhe Selman in El-Akua e dha Bejan (Zotimin e besnikërisë) 3 herë, në fillim, në mes, dhe në fund të njerëzve...

Po për hir të një njeriut, të gjithë muslimanët u besatuan për vdekje - dhe që mos të ikin prej betejës; dhe Allahu ka zbritur ajete në lidhje me ta, të cilat recitohen deri në Ditën e Kijametit - Dhe ai Zotim i Besnikërisë është emëruar "Bejah Er-Riduan" (Zotimi i besnikërisë kënaqësi [te Allahu] ); dhe Allahu i përgëzoj me xhenet, dhe se ata ishin njerëzit më të mirë në botë - siç është transmetuar në Sahih Buhariun, "Sot, ju jeni njerëzit më të mirë në botë." [3]

Dhe ja ku jemi sot, në Gadishullin Arabik, Tagutat (tejkaluesit e kufijve, perëndit e rrejshme) të El-Saudit tiran, dhe ushtritë e Tagutëve, dhe bashkëpunëtorët e Kryqtarëve janë bërë trima sa që i kanë mbytur komandantët e muxhahidëve, Halid Haxhi dhe vëllain e tij Ibrahim El-Mazini - dhe pasha Allahun, gjaku i tyre nuk do të shkojë lirë; ne duhet të hakmerremi për ta. Dhe unë jam absolutisht i sigurt, se muxhahidët kanë vendosur tu japin fund këtyre (felëshuesve), dhe mos të ikin prej tyre - përkundrazi, ata kanë vendosur me Besatim të Vdekjes, duke shpresuar që Allahu të jetë i kënaqur me ta.

Beteja vetëm se ka filluar, dhe gjaku i muxhahidëve Halid Haxhi, Jusuf El-Ujejri, Turki-Ed-Dandani-, Ahmed Ed-Duhejil, dhe shumë të tjerë - [4] gjaku i tyre nuk do të shkoj pa ndonjë çmim. Përkundrazi, do të qëndroj si lëndë djegëse për betejat e vrullshme, furnizim për Rrugën, Dritë për muxhahidët, dhe zjarr flakëruese mbi felëshuesit dhe kryqtarët.
Dhe Ibn El-Kajimi (Allahu e mëshiroftë) në Zad El-Maad ka thënë se: "Pejgamberi (paqja dhe shpëtimi i Allahut qoftë mbi te) e ka pas zakon që të marr Zotimin e Besnikërisë prej shokëve të tij gjatë luftës, mbi Zotimin për mos ikje dhe nganjëherë e merrte besën prej tyre për Islam, dhe gjithashtu për hixhre para çlirimit të Mekës. Dhe ai gjithashtu prej tyre morri besën për teuhid, dhe që ti përmbahen nënshtrueshmëris ndaj Allahut dhe të Dërguarit të Tij. Dhe ai morri besën prej disa Sahabëve se nuk do të kërkojnë diç prej njerëzve."
Dhe ti japin besën për vdekje është prej gjërave të ligjshme, siç është transmetuar prej Ibn Kethirit, në ngjarjen e Ikrimah in Ebi Xhehl në ditën e betejës të Jermukut, që ai tha: "Unë luftova kundër të Dërguarit të Allahut në çdo vend, dhe sot të kthehem mbrapa prej juve (d.m.th. të iki prej Romakëve)!?" Kështu që pastaj e thirri çdonjërin i cili do të ia jep besën për vdekje. Pra El-Harith in Hishami dhe Dhirrar in el-Azuari ia dhanë atij besën se bashku me 400 musliman dhe kalorës tjerë. Kështu ata të gjithë luftuan përpara kampit të Halidit, derisa të gjithë u plagosën dhe ranë shehid - me përjashtim të disave, dhe në mesin e tyre Dhirrar in el-Azuari, dhe El-Uakidi dhe të cekurit e tjerë, se kur ranë prej plagëve, ata kërkuan ujë për të pirë - dhe kur ju sjell njërit prej tyre , ai kishte për ta parë të plagosurin tjetër, dhe kishte për të thënë, "ia jep atij ujin," dhe kur i është dhënë atij, ai kishte për ta parë të plagosurin tjetër, dhe kishte për të thënë, "ia jep atij ujin,"; kështu që secili prej tyre refuzoj që të pijë ujë për t'ia dhënë vëllait tjetër, derisa të gjithë vdiqën, dhe asnjeri s'kishte pirë ujë. Allahu qoftë i mirë kënaqur me të gjithë ata," [5]

Dhe unë e kam cekur këtë ngjarje për ligjësimin e besës për vdekje, se në të vërtet kjo besë është lidhur para syve dhe veshëve të më shumë se 1000 Sahabëve, dhe në mesin e tyre ishin 100 pjesëtar të luftës së Bedrit, dhe atë ditë komandant i ushtrisë ka qenë Halid in Velidi - ende, askush nuk i ka bërë vërejtje Ikrimes; përkundrazi, ata të gjithë e miratuan këtë vepër të tij. Ibn Kethiri (Allahu e mëshiroftë) ka thënë, "Sejf in Omeri tha, me zinxhirin prej mësuesit të tij: Ata than se në atë asamble ushtria e muslimanëve ka numëruara 1000 burra prej Sahabëve, dhe në mesin e tyre ishin 100 pjesëtar të luftës së Bedrit."

Sejid Kutubi (Allahu e mëshiroftë) ka thënë, "Ky mësim - Bejah e Riduanit - çdo pjesë e saj fletë për besimtarët, dhe ju flet besimtareve - prej asambleje unike, e lumtur të cilët ia dhanë besën e besnikërisë të Dërguarit të Allahut (paqja dhe shpëtimi i Allahut qoftë mbi te), nën një pemë - dhe Allahu ishte Dëshmitarë kur ndodhi ky Besatim, dhe Dora e Tij ishte mbi duart e tyre.[6]" Ata ishin një asamble që e dëgjoj Allahu (Më i Larti) tek i Dërguari i Tij duke thënë për ata:

Vërtet, All-llahu qe i kënaqur me besimtarët kur ata nën hijen e atij druri të zotoheshin ty dhe Ai e dinte se ç'kishin zemrat e tyre, andaj u dhuroi qetësimin dhe së shpejti i shpërbleu me një fitore (çlirimin e Hajberit).[7]

Dhe ata e dëgjuan të Dërguarin e Allahut duke ju thënë atyre, "Sot, ju jeni njerëzit më të mirë në bote..." Dhe sot - pas 1400 vjetëve (dhe më shumë) - mundohem që ta ndiej krenarin e atij momenti të shenjët, ku e tërë ajo që ekzistonte e dëshmoj atë Mesazh të Lartë dhe Fisnik, prej Allahut, më të Lartit, më Supremit, deri të i Dërguari i Tij i Besueshëm, në lidhje me Grupën e Besimtarëve... Unë përpiqem ta ndiej krenarin e atij momentit, dhe kur Ai iu përgjigjet të gjithë atyre me Fjalë të Ndershme të Zotit, duke folur për ata burra të qëndrueshëm, në një vend të caktuar në krijim... Unë përpiqem që ti përjetoj disa ndjenja se si ndiheshin ata të lumturit, të cilët me veshët e tyre dëgjonin - se të cekurit janë vetë ata - çdo person dhe individ: Allahu në lidhje me ta thotë. Se Ai ishte i kënaqur me ta, dhe Ai e ceku vendin në të cilin ata gjendeshin, dhe veprën të cilën e bënin, ku e kanë fituar kënaqësinë e Allahut...

"... kur ata ta dhanë Bejan-besën ty (O Muhamed) nen peme.."

Ata e dëgjuan këtë prej Pejgamberit, Es-Sedik El-Mesduk (i plot-besueshëm, njeri me besim të vlershëm), Fjala e Zotit të tyre, më Supremit,i Madhërishmi...

O për Allahun! Si i përjetuan ato momente ata të lumtur, dhe atë mesazh të mirë? Mesazh i cili fliste për çdonjërin prej tyre, për veten e tyre, dhe ju thoshte secilit prej tyre: Juve, Allahu po ju bënë me dije se Ai në të vërtet është i kënaqur me juve kur e dhatë besën e besnikërisë nen pemën, dhe Ai e dinte se çka ishte në zemrat tuaja, prandaj Ai zbriti qetësi mbi ju!

Vërtet nëse njëri prej neve e lexon apo e dëgjon ajetin vijues, dhe bëhet i lumtur:

"Allahu është mbrojtës i atyre që kanë Iman..." [8]

Dhe i thua vetës, "A nuk shpresoj që unë të përfshihem sikurse njëri prej tyre?"

Apo nëse e lexon apo e dëgjon:

"Vërtet, Allahu është me durimtarët..." [9]

Dhe ai gjen rehati, dhe i thotë vetës, "A nuk shpresojë që unë të jem njëri prej këtyre durimtarëve?"

Por ata burra, ata ishin duke e dëgjuar mesazhin, dhe ishin duke e pranuar porosinë, çdo njëri prej tyre... se Allahu i kishte për qëllim ata në veçanti, dhe ju përcillej atyre se: Në të vërtet, se Ai është i kënaqur me ta, dhe Ai e dinte se çka gjendej në zemrat e tyre, dhe Ai ishte i kënaqur me atë se çka gjendej në zemrat e tyre!

O për Allahun! Ishte një çështje e jashtëzakonshme!

"Vërtet, All-llahu qe i kënaqur me besimtarët kur ata nën hijen e atij druri të zotoheshin ty dhe Ai e dinte se ç'kishin zemrat e tyre, andaj u dhuroi qetësimin dhe së shpejti i shpërbleu me një fitore (çlirimin e Hajberit)." [10]

Ai e dinte se çka gjendej në zemrat e tyre, prej ruajtjes dhe mbrojtjes, jo për vetën e tyre, por për fenë e tyre... dhe Ai e dinte se ç'kishin zemrat e tyre, prej sinqeritetit të vërtet në besën e tyre të besnikërisë... dhe Ai e dinte se ç'kishin zemrat e tyre, kur ata i shtypnin reagimet e tyre emocionale kur ata ishin të përflakur... dhe se si i lënin anash ndjenjat e tyre për të qëndruar prapa urdhrit të Dërguarit, të nënshtruar dhe durimtarë si musliman.

"... pra Ai ju zbriti qetësi mbi ta..." me një mënyrë të atillë të shprehurit që Ai e përshkroi qetësi, që ju zbret në lehtësi, në këndshëmëri dhe me krenari; duke i mbushur ato zemra të zjarrta, të përkushtuara, të nxitura dhe emocionale, me freski, qetësi, çlodhje, dhe gjakftohtësi." [Fund i fjalëve të Sejid Kutubit Allahu e mëshiroftë]

Dhe tani unë e pyes çdonjërin prej muslimanëve i cili e lexon këtë - unë ju them:

Çka jemi duke bërë për Shejh Umer Abdurrahmanin i cili gjendet në burg në Amerikë?

Çka jemi duke bërë për muxhahidin, Ramzi Jusuf, dhe muxhahidin, Ebu Haxher el-Iraki, të cilët që të 2 gjenden në burg në Amerikë?

Çka jemi duke bërë për vëllezërit tanë të cilët janë të burgosur në Guantanamo?

Çka jemi duke bërë për dijetarët e muslimanëve të cilët gjenden të burgosur në birucat e Tagutëve dhe felëshuesve?

Çka jemi duke bërë për pjesën tjetër të muslimanëve të dobët dhe të shtypur të cilët po mbahen të burgosur?

O pasha Allahun! Një besë për vdekje, dhe për mos ikje, për hir të një njeriu - Uthman in Afanit - i është dhënë të Dërguarit të Allahut (paqja dhe shpëtimi i Allahut qoftë mbi te)!! Ndërsa sot, numri i të masakruarve të këtij Umeti, dhe të burgosurve tanë ka arritur në qindra dhe mijëra - dhe ne ende nuk e kemi dhënë besën e pastër dhe të sinqertë të besnikërisë për Allahun, përmes së cilës të na falen mëkatet ...jo por as qimja nuk na lëkundet që të bëjmë diç për këtë!!

Ku janë ata që do të jenë të vërtet ndaj asaj që ia kanë premtuar Allahut? Ku janë shebabët (rinia) e islamit?

Ku janë ata që do të hakmerren për hir të Dinit të tyre, për nderin dhe për vëllezërit dhe për umetin e tyre?

Feja jone po luftohet, Zoti dhe Pejgamberi po mallkohen dhe po shahen, vendet tona janë okupuar - derisa ne jemi pasiv, të pakujdesshëm, dhe "shumë të zënë"?!!

Pasuria jonë po plaçkitet derisa ne po argëtohemi?

Trimat dhe më të mirët prej nesh po mbyten dhe ne qëndrojmë ulur?!

Deri kur, Oj rini islame? Deri kur...deri kur?

[Këto traktate janë shkruar para se të burgosej Shejhu prej armiqve të Allahut]

[1] Referoju Musnad Ahmad (18166), Al-Bayhaki- (9/218), An-Nasa-'i- in "Al-Kubra-" (5/170), 'Abdur-Razza-k (5/330), At-Tabara-ni- in "Al-Kabi-r" (20/10), dhe i ngjajshem është transmetimi prej Al-Bukha-ri- (4/1531), dhe Ibn Abi- Shajbah (7/387). Gjithashtu referoju "Za-d Al-Ma'a-d" by Ibn al-Kajim nen kaptinën "Pakti i Hudejbis".

[2] Referoju Fet`h El-Bari - (6/117).

[3] Transmetuar prej Xha-bir ibn 'Abdilla-h (rrahimullah), si Marfu -', ne Al-Bukha-ri- dhe Muslim. Referoju Xhe-mi' El-Usu-l (8/326).

[4] Shënim i përkthyesit: Pasi që Shejhu e shkroi këtë, shumë prej muxhahidëve iu bashkëngjitën karvanit të shehidëve, emrat e tyre janë sikurse yjet e shndritshëm- prej tyre, për ti cekur disa, komandanti 'Abdul-'Azi-z Al-Mukrin, Shajkh "Muhammad As-Sa-lim" 'I-sa- ibn Sa'd Al-'Awshin, Shajkh "Abu- 'Abdir-Rahma-n" Sulta-n Al-'Utajbi- Al-Athari-, Shajkh Sa'u-d ibn Hamu-d Al-'Utajbi-, Kari-m Al-Maxha-ti-, Muxhab Ad-Dawsiri-, Fajsal Ad-Dukhajil, Mut'ab Al-Muhaja-ni-, Kha-lid As-Subajit, dhe Shajkh 'Abdulla-h ibn Muhammad Ar-Rashu-d, dhe shumë të tjerë. Lusim Allahun që të na mundësoj që të hakmerremi për ta, dhe të ju japim fund të gjithë atyre të cilët i mbytën ata dhe për ta vendosur flamurin e teuhidit për të cilin ata e sakrifikuan vetën e tyre, apo që ne ta arrijmë të njëjtën fitore duke e bërë atë.

[5] Referoju Al-Bida-jah Uan-Niha-jah (7/10), dhe njashtu Ta-ri-kh i At-Tabariut- (2/338).

[6] Ata që të zotohen ty, në të vërtetë ata i zotohen All-llahut, se dora e All-llahut është mbi duart e tyre. E kush e thyen (zotimin), ai e thyen vetëm në dëm të vetin, e kush e zbaton atë që i është zotuar All-llahut, Ai do t'i japë atij shpërblim të madh. Fet`h:10
[7] El-Fet'h: 18

[8] El-Bekareh: 257

[9] ] El-Bekareh: 153

[10] El-Fet'h: 18
www.botaislame.com