Vajtimi mbi kalorësen: një Muslimane

E hëne 25 shkurt 2008

"Nganjëherë fjalët nuk mund ta përshkruajnë, për shkak të dobësisë së përshkruesit.
Nganjëherë fjalët nuk mund ta përshkruajnë, për shkak të madhështisë së të përshkruarit"

Prej vëllait Luis Atijetullah

Sa e turpshme bëhet jeta, kur buzët tua nuk mund të shprehin ndonjë fjalë, dhe kur penda jote është tharë, dhe drita jote është fikur…

Sa e turpshme bëhet jeta, kur sheh dhe dëgjon se një myslimane po bartë hixhab, në mesin e njërit prej kryeqyteteve të kufrit dhe të tiranisë, Moskës, duke thënë se ajo sidoqoftë kishte për të vdekur pa ndonjë vlerë në vendin e saj- kështu që nuk do të kishte ndonjë dëm, se sa të vdes dhe ti merr me vete me qindra jetesa të kafirave... në vendin e tyre, në kulminacionin e fuqisë dhe krenarisë së tyre...Ti e sheh atë skenë, dhe ti nuk mund të gjesh ndonjë strehim, për veçse në heshtje... duke e ulur kokën tënde poshtë, duke qarë për burrërinë tënde e cila është grabitur prej teje nga regjimet hipokrite, dhe prej dijetarëve hipokrit...

I shikoja ato skena, dhe u robërova prej bukurisë të kësaj myslimane, ... aq e heshtur... dhe e heshtur, në shenjtërinë e bukurisë, është e bukur...

Por kjo është një lloj tjetër i bukurisë, dhe një pastërti e bukurisë,... një bukuri e cila nuk ti kujton gjërat e ulëta, e as që ka ndonjë efekt negativ në ty; por një bukuri, e cila të ngrit ty lartë, deri tek yjet e lartë përmbi...

Një bukuri, e cila ta përkujton takimin me Allahun, në vendet më të larta, të xhihadit në Rrugën e Allahut...

Unë i dëshmova pesë myslimane të bukura, duke u veshur në të zezë... duke i folur umetit, një fjalim i guximit dhe burrërisë, një fjalim i vdekjes...

Unë shikova, dhe i thashë vetes sime:

Thuaj Melihas, ajo që është e mbuluar me velë,
?ka na ke bërë neve, i shurdhët edhe pse i devotshëm.

Por nuk është ashtu siç kishte për qellim poeti origjinal për atë se çka "Malihah" - Muxhahidja -na ka bërë neve... (këtu) është se në çfarë dileme na ka vendosur ajo neve, kur ajo e ka hedhur testin më të madh për burrërinë në këtë epokë...

Unë u robërova prej atyre myslimaneve të reja kur flitnin me Izze (krenari) të imanit... dhe me butësinë e një myslimane... Dhe unë nuk munda të bëjë ndonjë gjë, përveçse të heshti - I mjeri unë me përjashtim nëse flas! Si kam mundësi të flas, kur ajo e diti thelluesin e poshtërimit në të cilin jetoj, së bashku me mijëra të tjerë në certifikatën e të cilëve është shënuar - "meshkuj" ... në të vërtet, sa përshkrimi i vërtet është ai, për atë se ne nuk jemi "burra", por ne thjesht jemi "meshkuj"...

E thirra motrën time të vogël që ti shohë këto skena, dhe ajo bërtiti kur i pa këto skena, dhe tha, "Këto janë ne"... ajo nuk pati mundësi që të sheh ndonjë dallim ndërmjet tyre dhe vetes së saj ... ajo u ndie si të ishte njëra prej tyre... ajo e tha atë pa dëshirë, "Këto janë ne"... pastaj ajo qëndroj, duke i dëgjuar dhe unë e shikoja atë, dhe pashë se si i binte loti prej syve të saj... pastaj u bënë lot, pastaj ajo shkoj së nuk mund ta barte atë që të dëshmoj për këto skena... Dhe mos pyet se çka më ndodhi mua më pastaj... sytë e mi nuk kishin përpjekje që ti shikonin, derisa sytë e mi ishin të cilët më poshtëronin, dhe do të venin në shesh se çka ndieja në atë moment, prej neverisë kundër vetes sime dhe për të gjithë ata meshkuj për rreth meje...

I lutesha Allahut prej zemrës time, që ato ta detonojnë eksplozivin të cilin ato e bartnin... më e urrejtura për mua ishte që të shohë kafirin shpirt vrarë që tua ngritë nikabin (mbulesën e fytyrës) me të cilën ajo e fsheh dritën e fytyrës së saj... Allahu qoftë i kënaqur me të, dhe muxhahidet të cilat ishin me të... apo që ndonjë jobesimtarë i fëlliqur, krijesa më e shëmtuar, ta prek trupin e saj të pastër pas shehidellekut të saj...

Dhe kafiri frikacak u poshtërua, nuk pati guxim që ta largon nikabin prej fytyrës tënde, përveç se pas vdekjes tënde - Dhe sa për atë kur ke qenë gjallë: Atëherë si ka mundësi që hiena e egër ti afrohet kalorëses, Muslimanes?

Në të vërtet ti ia dhe një besë Allahut, për paluhatshmëri dhe durim dhe të mbytesh dhe të luftosh...Dhe ti qëndrove me durim, derisa e përmbushe besën tënde, dhe ti ishe e paluhatshme në besën tënde ku shumica e burrave dridhen, prej të cilës hedhen të copëtuara zemrat e kalorësve më të guximshëm... në atë mënyrë si u mbyte ti, me durim dhe inspirim... çfarë martire e shkëlqyeshme je ti!

S`ka mundësi që të dëmtoj ndonjë gjë pasi që e ke arrit shehidllekun... sikurse që është thënë prej stërgjyshes tënde në guxim dhe trimëri... Esma e bija e Ebu Bekrit (Allahu qoftë i kënaqur me ta): "Në të vërtet delja nuk lëndohet kur rripet, pasi që është prerë"...

Po të kishe qëndruar mbrapa me ne, ti kishe për të na vënë në poshtërim... kur ne nuk ishim me ty në atë moment kryesor, dhe ne nuk vdiqëm ashtu si vdiqe ti, por ne ishim në rehati duke të dhënë lamtumirën në mbrojtjen e Allahut, mbrojtja e të Cilit asnjëherë nuk mbetet poshtë... Në të vërtet në jetën tende ti ishe një shembull i nderit dhe krenarisë... dhe vdekjen tënde ti ishe një shembull i patrembshmëris dhe guximit...

Paqja e Allahut qoftë mbi ju, se në të vërtet ju u kujdeset për burrin tuaj... dhe pas shehidllekut të tij, ju e vërtetuat se ju do të udhëtoni tek ai përmes shehidllekut, që edhe njëherë të kujdesesh për të... E lus Allahun që ta dhuroj ty dhe motrave tuaja shkallën më të lartë në xhenet, dhe që Ai të ju bashkoj me burrat tuaj nën Mëshirën e Tij...

Na fal, oj myslimane e bukur - nuk ka ndonjë mëkat prej anës suaj... Në të vërtet ti e thirre Mutasimin (Halifen) me vite të tëra por ti nuk ke gjetur ndonjë Mutasim... përkundrazi ti gjete një grumbull të frikacakëve të përulur të cilët të pyetën ty, "A e bartë hixhabin? A jeton së bashku me mahrremin?"

Na fal neve motër... Në të vërtet ti e thirre Mutasimin por ti nuk ke gjetur ndonjërin, perverse një masë të "hermafroditëve" të cilët e shitën vendin, integritetin, nderin e tyre, dhe pastaj u dehën në shtëpinë e Cezarit, dhe vallëzuan mbi dëlirësin dhe nderin tënd... Na fal neve, për Allahun oj myslimane...

Ne jemi ata që duhet fajësuar, se ne jemi ata që i kemi vendosur ata të "femëruar" si "Ministra të Mbrojtjes", dhe si sundimtarë dhe mbretër mbi ne... dhe rezultati ka qene çka ka qenë...

"Dhe kushdo që e mbjell një ther,
ai nuk do të vjel diç tjetër përveç se hidhësi dhe pikëllim."

Të bekuar qofshi ju, o ju gra të reja të ?eçenisë! Vërtet, ju e keni kthyer admirimin dhe frikë respektin për myslimanët, pasi sekularistët e ndytë e nxinë emrin e saj në një pamje të pavlerë...

Qofshi të bekuara, se ju na dhatë një mësim madhështorë në lidhje me burrërinë...

Në të vërtet, një ditë ne ishim krenar me muxhahidët, dhe me Ebu Abdullahin (Usame bin Ladinin)... dhe sot ka ardhur koha për krenarin tuaj, për atë që e vepruat, që nuk është dëgjuar kurrë më parë në histori... e as që ka mundësi ta bëjë atë dikush, përveçse myslimanes...

"Shigjeta ishte precize, dhe i heshti, kur gjuajti, zemra ime dhe e goditi bishën."

Dhe përkundër tërë asaj çka ka ndodhë, edhe përkundër dhimbjes që më rrëmbej mua, derisa i shikoja pamjet e motrave të mija dhe ato ishin në karriget e teatrit, të rëna shehid... edhe përkundër asaj, ishte krenaria ajo me të cilën u ndjeve më pastaj, dhe mi mbisundojë të gjitha ankthet...

Ndjenjat të cilat i kisha ishin të përziera... në atë moment, unë jam duke ju shikuar juve dhe dy sytë e mijë janë fundosur në lot dhe pastaj në një moment, unë buzëqeshi i lumtur dhe krenar... dhe pastaj shikoj dhe përsëri më shkojnë lotët...

Krenar se motrat e mija në shtëpinë time, morën mësim - Se ajo asnjëherë nuk ka nevojë që të thërras për ndihmën e ndonjë Mutasimi, e as ndonjë femëristi prej ministrave të mbrojtjes, dhe ajo do ti mbështetet Allahut, dhe ajo do ta mbroj veten e saj pasi që burrat e vërtet ditë pas dite po zvogëlohen, nuk ka ndonjë dëm që muxhahidet e reja e zgjedhën problemin vetë...

Si mos të jetë kjo kur Rruga është përshkuar prej kalorëseve ?eçen, Muxhahideve, Muslimaneve dhe kanë parë se si ato i kanë zgjedhur problemet e tyre kur u bë vështirë, dhe ato e kuptuan se si vdekja është mbi metodologjinë islame...

Në të vërtet, nëse Muslimanja vdes në duart e kafirit pasi që virtyti i saj është shkatërruar, atëherë pse ajo mos të shkoj vetë drejt vdekjes, para se ajo të preket prej kafirave, kështu që një turmë e mosbesimtarëve të vdes së bashku me të... le të jetë kjo një rrugë e re për vdekje dhe dinjitet për Muslimanen...

Më fal mua, oj motra ime, dhe ti fole dhe na dhe disa fjalë në fillim të operacionit tuaj, në lidhje me braktisjen time ndaj juve...Më falë mua, se për mua është vështirë ta shkruaj këtë, dhe me fal mua që nuk pata mundësi të marshoj dhe të ndihmoj ty edhe atyre muxhahideve të cilat ishin me ty...çka më bërë mua, dhe ankthin që e le me mua, më ka bërë mua të paaftë, dhe e paaftësoj lapsin tim dhe më ka vënë mua në turp dhe ajo është sajuar në këtë letër, në mënyrën më të dhimbshme që është e mundur...

Në të vërtet, orët të cilat i kalova duke e shkruar këtë shkrim për ty, unë vazhdimisht u luta që Allahu të ju pranoj juve të gjithëve ne xhenet, dhe t'ua ngritë shkallën tuaj në Xhenet, dhe që Allahu të më dhuroj mua një ditë që të qëndroj pranë varreve tuaja dhe duke dërguar selam mbi ju, dhe të lutem për ju, dhe të kërkoj prej Allahut që Ai të më lejoj që të ju pasoj juve (në shehidllek)... dhe pastaj do të përpiqem që ta mbroj atë që ka mbet prej asaj që e quajnë "burrëri"... pastaj do të largohem prej varrezave tuaja pastaj do të qajë...

Po, unë do të qaj mbi ju o ju motrat e mija, dhe do të jem krenar në të qarit tim për ju, se me të vërtet, për llojin tuaj duhet qarë, pasha Allahun, për llojin tuaj ulën kokat për shkak të shqetësimit turpërimit, për atë që e morët ju përsipër dhe e zbatuat atë në një spektakël madhështorë, ashtu siç vepruat...

Më fal mua, oj motra ime, se unë nuk pata mundësi të vazhdoje, për shkak të lotëve që e mbulonin shikimin tim dhe për shkak të shkëlqimit madhështorë të cilin e zbatuat, që e shkatërroj çdo arsye për mua që të shkruaj... ndoshta, përveç asaj që vetëm të ju ceki dhe të ju përkujtoj juve, dhe të qajë për ju... në dhimbje, për ndarjen tuaj dhe për ndarjen e të gjitha atyre motrave të cilat ishin me ty... dhe muxhahidëve... të cilët u mbytën se bashku me ju...

Unë do të qajë për ty, për arsye se dielli do të lindë në një ditë të ardhshme, por shkëlqimi juaj asnjëherë nuk do të jetë më mbi tokë, sikurse që ka qenë...dhe dielli do të vajtoj... dhe unë do të qaj...

Unë do të qajë për ty, për arsye se ylli do të pyet për ty, por asnjëherë nuk do të sheh ty të skuqur nëpër tokë, ashtu siç ke bërë në jetën tënde... dhe ylli i mbrëmjes do të vajtoj... dhe unë do të qaj...

Dhe sa për hënën? Atëherë ti ke qenë hënë...hëna false të cilën e shohim në qiell do të vajtoj për ndarjen tënde... dhe unë do të qaj...

Vendi ku je falur do të vajtoj për ty... dhe sexhadja jote... dhe ato net të dimrit në të cilat u ngrite për tu fal...

Dhe Nikabi (mbulesa e fytyrës) do të vajtoj, me Hixhabin tënd...dhe e tërë bota do të vajtoj dhe unë do të qaj..
www.botaislame.com